Fotograferen is kijken.
Maar nog belangrijker: stilstaan bij wat je ziet.
Ik houd van mensen kijken.
Lekker vanaf een bankje in het Park of op een terras in de binnenstad van Rotterdam.
Raden wat de volgende actie is als een kindje valt.
Nee, dat bedoel ik niet gemeen.
Let maar eens op.
Als een Papa het kindje afstoft na de valpartij, dan is het kind al snel weer aan het rennen en buitelen.
Gaat zo'n Papa op z'n knie en begint hij met ach en wee? Geheid dat het kind het daarna op een brullen zet.
(Dat geldt natuurlijk niet bij mega verwondingen.)
Maar let de volgende keer maar eens op hoe kinderen reageren na bepaalde acties.
Ik vind het boeiend menselijke reacties te observeren.
Tijdens een workshop kwam me dat ooit goed van pas.
Samen met een groepje cursisten wandelen we door het Schollebos in Capelle aan den IJssel.
Vooraan loopt een natuurgids van de lokale stichting Natuurvrienden Capelle.
De gids vertelt over de bijzondere planten en bloemen in het bos.
Hij moedigt ons aan rustig aan te doen.
'Even stilstaan bij wat je ziet.' zegt hij terwijl hij één schouder ophaalt.
Hij vertelt over het zwartkopje en hun geluid, dat op tegen elkaar tikkende steentjes lijkt.
Terwijl we langzaam vorderen leren we namen van planten en krijgen tips over waar we het best kunnen zoeken naar paddenstoelen.
Niet ver van het Schollebos ligt de Heemtuin van Capelle aan den IJssel. Daar vind je zelfs de zeldzame inktviszwam (Clathrus archeri).
Iedereen luistert geboeid naar de gids en speurt ondertussen het luchtruim af naar de sperwer die zijn nest in het Schollebos heeft.
We genieten van de omgeving, maar zijn er natuurlijk ook om foto's te maken.
Tijdens cursussen en workshops laat ik mijn camera in de studio.
Dat geeft me tijd om goed op te letten of er iets bijzonders is om te fotograferen. Én om direct paraat te zijn bij vragen van deelnemers.
Het is een heerlijke zonnige dag en tijdens het wandelen komen de zonnestralen prachtig als banen licht door de takken. Een plaatje.
Ik ben niet de enige die het prachtige beeld ziet.
De ene na de andere deelnemer pakt al lopend zijn of haar camera.. Sommige stellen zelfs hun camera al lopende in.
Eindelijk staan alle deelnemers drifting beelden te maken.
Als ze weer beginnen met lopen, blijf ik stilstaan.
Op mijn vraag of iedereen tevreden is, zijn de reacties matig enthousiast.
De antwoorden variëren van 'Ik krijg het niet zoals ik het zag.' tot 'Mijn camera kan dat niet.'
Al snel staan de deelnemers hun foto's met elkaar te vergelijken. Maar iedereen is het er over eens: bij niemand springt het zonlicht er écht mooi uit.
'Kijk maar.' zegt Joke terwijl ze haar camera onder mijn neus duwt. Ze skipt snel door de serie heen die ze net gemaakt heeft. 'Wat doe ik verkeerd?'
'Soms zie je door de bomen het licht niet meer.' zeg ik.
'Zo te zien is het bij iedereen mislukt.' zeg ik tegen de groep.
'Loop maar even met me mee.'zeg ik terwijl ik terug loop naar het punt waar de stralen door de takken een prachtig schouwspel zijn.
'Is dit wat jullie net zagen?' vraag ik.
'Hè, hoe kan dat nou?' zegt Joke weer als eerste. De anderen kijken me ook verbaasd aan.
'Soms is fotograferen zo simpel als stilstaan bij wat je ziet.' en ik knipoog naar de gids.
Al snel zijn ze allemaal opnieuw aan de slag met hun camera.
'Fotograferen is stilstaan bij wat je ziet.' klinkt geregeld tijdens de rest van de wandeling.
Na al die jaren zie ik het nog steeds.
Fotografen die iets moois zien.
Terwijl ze doorlopen hun camera instellen.
Ze lopen aan het mooie punt dat ze willen vastleggen voorbij.
Voor mij is het een mooi voorbeeld van wat het allerbelangrijkst is.
Fotograferen is stilstaan bij al het mooie dat je ziet.
Niet alleen figuurlijk, maar vooral letterlijk.
