De kip en het ei?
Wensen die je doet bij het zien van een vallende ster komen uit.
Maar wat nou als je wens is om die vallende ster te zien?
Eigenlijk zijn het niet eens sterren, want ik heb het over de Perseiden en technisch gezien is dat een meteorenzwerm.
Je moet ook wel een doorzetter zijn, want de meteoren zijn het beste te zien als het donker is.
Het liefst passeren ze ons dan zo tussen 12 en 5. Voor iemand die meestal rond 11 uur op bed ligt een kleine uitdaging.
In 2021 had ik al geluk vóór ik een vallende ster zag.
In augustus brengen we onze vakantie door in België. Precies in de periode van het passeren van de Perseiden.
Het vakantiehuisje ligt een eindje van de dichtbevolkte wereld. Een prachtige locatie met relatief weinig lichtvervuiling. Een prima plek voor het fotograferen van vallende sterren.
Maar ja. Rond 10 uur zat ik al te knikkebollen.
Aangezien de jaren gaan tellen zijn nachtelijk sanitaire stops meer regel dan uitzondering.
Regeren is vooruitzien, dus in mijn optimisme zet ik alvast mijn statief met camera klaar.
De camera stel ik in, zodat mocht het overhoopt zo zijn…
Het is 2 uur en voor ik weer mijn bed induik kijk ik even door het raam.
Mmm het is helder. Vereiste nummer één.
Zal ik?
Stilletjes open ik de deur. Het huisje is klein, zonder echte deuren en muren. Dus elk geluid is door het hele huisje te horen. Ik voel me net een puber die te laat thuiskomt.
Alleen sluip ik naar buiten.
Met een camera op statief in het donker stil door een deur naar buiten gaan is een uitdaging.
Op het terrasje heb ik de tafel en stoel al eerder op de avond de goede kant op gedraaid. Nog even een deken, want echt warm is het niet ondanks de tijd van het jaar.
Net als ik alles en mezelf heb geïnstalleerd klinkt een slaperige stem achter me.
'Zijn er al vallende sterren te zien?'
'Geen idee, ik begin net.' antwoord ik zachtjes. Geen idee waarom ik fluister, want het dichtstbijzijnde huis is 300 meter verderop.
Na nog geen vijf minuten:
'Veel plezier, ik zie je morgenochtend. Zal ik je maar niet wakker maken voor het ontbijt?' wat heerlijk als je begrepen wordt.
Mijn camera staat ingesteld op 1600 ISO en mijn sluitertijd op 10 seconden.
Ik gebruik de Samyang 14 mm lens met diafragma instelling ring aan de buitenzijde.
De eerste opnames vallen te donker uit. Alleen de sluitertijd aanpassen naar 15 seconden zorgt al voor beter zicht op de sterren.
Door de diafragmaring te verdraaien naar een grotere opening worden de foto's stukken beter.
Nu nog een interessant beeld. Met alleen de sterrenhemel neem ik geen genoegen.
Na wat ronddraaien zie ik het vogelhuisje.
Het terras ligt verzonken. Daardoor staat het huisje hoger en komt hij leuk uit tegen de nachtelijke hemel.
Het prikkeldraad vind ik wat minder fraai, maar het zorgt wel voor een gevoel van diepte in mijn beeld. De struiken en grassen doen de rest.
Het is best lastig als de 'vallende sterren' alleen maar af en toe te zien zijn.
Sterren fotograferen is voor mij hetzelfde als vissen. Je gooit je hengel uit en dan - afwachten.
De hele tijd naar de sterren turen houd me niet wakker. Zachtjes sluip ik naar binnen en ga in het donker op zoek naar mijn zaklamp.
Als lichtschilder heb ik beschikking over een uitgebreid assortiment aan zaklampen. Als het even kan gaat daar een kleine collectie van mee op vakantie. Je weet tenslotte maar nooit.
Terug op mijn plaats tuur ik nog een poosje naar de sterrenhemel.
Dé magie van vallende sterren. Af en toe word ik getracteerd op een felle streep in de lucht.
Het lukt me zelfs een aantal keer een foto met een lichtstreep van een meteorietdeel te maken.
Ik gebruik mijn afstandsbediening, zodat ik rustig kan blijven zitten. De hele tijd met je hand op je camera zorgt voor pijnlijke spieren. Met de afstandsbediening kan ik ontspannen blijven zitten en op tijd reageren.
De nacht is stil en na verloop van tijd hoor ik telkens een fluitend geluid. Het duurt even voor ik besef dat het geluid gekoppeld is aan de meteorieten die in de dampkring opbranden.
Huh, wie had dat gedacht? Vallende sterren maken geluid. (Lees hier meer over met deze link)
De verveling slaat toe. Zo maar naar de hemel staren in afwachting van iets dat misschien gaat gebeuren kan me niet langer boeien. Maar ik wil niets missen, dus blijf ik zitten. Stel je voor dat die ene prachtige meteoriet aan mijn neus voorbij gaat.
Iets moet me wakker houden, Dus toch aan de slag met de zaklamp.
Langzaam trekt er ook een wolkendek binnen.
De combinatie met het vogelhuis, de wolken en het licht van de zaklamp levert een grappig lichtschilderij. Licht van Moeder Natuur en kunstlicht, een boeiende combinatie.
Ik bewonder het schouwspel dat de wolken maken. De wolken gloeien oranje door de lichtvervuiling van de stad even verderop.
Ondertussen zie ik ook nog een lichtpuntje dat lijkt te bewegen in de tuin.
Ik ben net een kitten die je uren kunt bezighouden met een lichtje. Ik ga dus op onderzoek uit.
Wat is dat toch? Het beweegt. Even denk ik dat het tijd is om naar bed te gaan.
Ik check even bij Fotokameraadje. 'Zie jij ook iets?'
'Ja, heel veel sterren. Hopelijk brengen die wolken geen regen mee. Ik heb geen zin om nat te worden.'
'Nou daar heb ik niet veel aan.' mopper ik. 'Het is daar verderop in de tuin en beweegt nu langzaam richting je poten. Best wel eng.'
'Lekker dan, ik kan niet weg en jij begint over eng. Misschien moet je me dan maar binnen zetten?' Fotokameraadje is niet zo een held.
Hij houd niet van nat, beestjes en eigenlijk heeft hij het ook niet zo op het donker.
'Stel dat je dat kuiltje niet ziet. Dan liggen we allebei op de grond. Daar ben ik niet op gebouwd hoor.' zijn stokpaardjes als we op pad zijn.
Voorzichtig kom ik uit de stoel.
'Het beweegt écht.' zeg ik terwijl ik me af vraag of ik nu beter naar bed kan gaan.
De zaklamp brengt uitkomst. Ik richt hem op de plek waar het lichtje beweegt, maar zie niets bijzonders.
'Zeg ik heb het nu toch wel koud hier hoor. Hoe lang zijn we al buiten?' informeert Fotokameraadje.
'We hebben er al 2, 5 uur op zitten. Ik zie ook niet veel beweging van die kometen meer. Kom ik zet je binnen, dan kun je opwarmen.'
De volgende avond gaan manlief en ik op zoek naar een bewegend lichtje in de tuin.
Na een poosje speuren hebben we het gevonden.
Met zijn mobiele telefoon maakt hij een foto van het bewegende lichtje. Google doet de rest als hij opzoekt wat het is.
Nooit gedacht dat ik er ooit een zou zien, maar het blijkt een échte glimworm te zijn. Ik dacht dat glimwormen alleen in sprookjes voorkwamen. Mijn held vindt zo maar een voor mij mythisch wezen.
Wat je allemaal kunt zien in de nacht.
Licht in het duister.
