Ze leunt over het hek van het ijsberenverblijf en staart me aan.
'Ja, met zó een dure camera kan ik het ook.' zegt ze tegen de dame naast haar.
Ik probeer me weer te focussen op het fotograferen.
Blijkbaar vervelen we de ijsbeer want die heeft zich aan de andere kant van de heuvel, uit het zicht, verschanst.
Tot zo ver het oefenen met de 100-400 mm lens.
Dan maar naar het leeuwenverblijf.
Ik zet mijn statief neer en kader mijn beeld. De leeuw ligt recht tegenover me. Nog even wachten totdat hij mijn kant uitkijkt.
Iemand leunt tegen me aan.
Ik kijk opzij. Recht in het gezicht van de dame van zo even. 'Nee hè.' Ik heb weinig zin in een confrontatie en maak me uit de voeten.
Op zoek naar een goed onderwerp voor afwisseling tussen 100 en 400 mm.
Blijdorp heeft een schitterend gebied voor rode panda's, met veel water, bomen en struiken. Ik wandel wat heen en weer op zoek naar de beestjes, die zich hier overal kunnen verstoppen.
Over het pad komt de dame van zo net me tegemoet. Op de houten vlonder klinken haar voetstappen door. Ze komt in één rechte lijn op me af.
Hier is geen ontkomen aan.
'Zeg, is dat nou zo'n L-lens?' vraagt ze, terwijl ze het laatste stukje overbrugt.
Ik geef haar beleefd antwoord. Voor ik het weet zijn we in gesprek over type Canon camera's en het beste soort lens.
Als ze zegt: 'Jij hebt een dure camera én maakt dú s betere foto's' omzeil ik de versleten discussie en vraag:
'Denk je dat je met de juiste pen bestsellers schrijft als Tolkien?'
Ze steekt haar hand op en zwaait naar haar vriendin. 'Sorry ik moet écht gaan.' en weg is ze.
Nu ze weg is mijmer ik nog wat door.
Bestaat die pen?
