'Loop je met me mee?'
We lopen samen het strand van Hoek van Holland op.
Krrr, krr, krr. Het geluid van de schelpen als je er overheen loopt. Het is een zomeravond en de zonnestralen geven nog wat warmte.
Yvon heeft een nieuwe strippenkaart aangeschaft. Voor ze die kocht vroeg ze of ik ook mee op locatie ga tijdens lessen. Yvon weet goed wat ze wil, maar in de uitvoering loopt het nog wel eens spaak.
Haar grootste struikelblok is het gebrek aan inzicht.
Ze vindt het moeilijk wat ze in haar hoofd heeft te vertalen naar het gewenste resultaat uit haar camera.
Bij het bekijken van haar foto's mist ze het gevoel dat ze heeft als ze op een plek foto's aan het maken is.
Zo'n specifieke hulpvraag is een mooie uitdaging.
We hebben ons goed voorbereid.
Vlak bij de vloedlijn begint Yvon haar statief neer te zetten.
'Nee, wacht nog even.' zeg ik. 'Daar verderop heb ik een piertje gezien met grote rotsblokken. Dat is een mooi punt om mee te nemen in je beeld. Anders wordt het een beetje saai met alleen die zonsondergang.'
Eenmaal bij de pier klauteren we eerst wat heen en weer op zoek naar een geslaagde plek. Zelf ga ik onderaan de pier staan en zet mijn statief op.
Yvon bekijkt het hele tafereel en vraagt: 'Waarom ga je achter de stenen staan?' Zij heeft net zelf bovenop de stenen haar statief neergezet.
'Ik wil wat meer diepte in mijn beeld.
Als ik alleen de zee, lucht en de zon vastleg wordt het een leeg en plat plaatje.'
Ik besef ineens dat ik haar vele stappen voor ben en vraag: 'Wat wil jij vanavond voor foto maken?' Het blijft even stil.
Ze haalt haar schouders op en puft. 'Daar heb ik eigenlijk nog niet over nagedacht.'
Ik denk even na en vraag: 'Dat is niet helemaal waar. Je wilde mijn hulp vanavond om de zonsondergang te fotograferen. Je had het over de warme kleuren en de stilte die zo'n foto uitstraalt.
'Ha, ja grappig. Blijkbaar heb ik daar dus wel over nagedacht. Dat vergeet ik eigenlijk altijd als ik mijn camera pak.
Eerst stoeien met mijn statief neerzetten.
Daarna met het instellen van mijn camera voor díe foto aan de muur.
En niet te vergeten de stress als ik zo op van die rotsblokken sta.
De angst dat mijn statief omkiepert en mijn camera verdrinkt in die plas water naast de pier.' ze grinnikt om het idee.
'Kijk eens om je heen. Wat vind je mooi of inspirerend aan de plek waar we nu staan?' vraag ik.
Weer trekt ze haar schouders op, die deze keer iets langer boven blijven steken.
'Eigenlijk niets. Het zonnetje staat nog hoog en er is geen kleur in de lucht.
Meestal wordt ik door het moment geïnspireerd. Het voelt raar om hier nu mijn camera neer te zetten.'
Vanuit de thuisbasis in Capelle hebben we al een aantal avonden mooie zonsondergangen voorbij zien komen. Yvon wilde persé naar het strand. Daar brengt ze haar vakanties het meest door.
De kans op een mooie zonsondergang is groot omdat de omstandigheden al een paar dagen hetzelfde zijn.
'Doe je ogen eens dicht.'
Ik laat haar even zo staan en vraag: 'Denk aan een zonsondergang. Beschrijf wat je voelt en ziet.'
Yvon aarzelt even. 'Ik voel de warmte van de zon en zie een rode bal gespiegeld in het water.' Daarna blijft het stil.
'Zie je nog meer?' vraag ik.
Het blijft wat langer stil. 'Ik zie wat meeuwen in de lucht scheren. Aan de horizon liggen kleine bootjes te dobberen op het water.' Ze doet haar ogen open.
'Dat is gek. Daar heb ik nog nooit bij stil gestaan. Wat ik zie is het haventje bij ons vakantiehuis.'
'Oh oh' zeg ik met een grote grijns. 'Volgende keer ben ik dus te gast bij je in Frankrijk?'
'Nee gekheid. Je kunt hier een begin maken met het vastleggen van dat ultieme beeld bij je volgende bezoek.
Onthoud dat een fotograaf net een topschaatser is. Om het beste resultaat te krijgen visualiseer je het eindresultaat. Kijk maar naar topschaatster Merel Conijn. Met haar visualisatie reed zij zich naar de Olympische Spelen van 2026.
Kun je me vertellen hoe het beeld in je hoofd verdeeld is? Zit je horizon in het midden, laag of hoog in beeld?'
Yvon sluit haar ogen weer. 'De horizon zit in het midden.' antwoord ze een moment later.
Grappig blijkbaar haalt ze telkens exact hetzelfde beeld in haar gedachten naar boven.
'Oké, er zitten een aantal elementen in waar we iets mee kunnen.
Het instellen van je camera moet een weerspiegeling geven van die rode warme zon.
Ook het moment is belangrijk.
Je wilt dat de zon ongeveer halverwege de zee is én dat hij weerspiegelt in het water.
Aan die bootjes kunnen we even niets doen, want die haven hebben we hier niet direct voor handen.'
We beginnen met het instellen van je camera.
Er verschijnen kleine rimpels rond haar ogen als ze stralend zegt: daar heb ik vaak genoeg mee geoefend in jouw Fototraining cursus.
Als een echte pro stelt ze haar camera razendsnel in op de juiste instellingen voor nu. Ze trekt een beetje haar neus op en zegt: 'Daar sleutel ik zo verder aan als de zon zakt. Het licht wordt dan veel minder en dan moet ik dus wel de instellingen aanpassen. Anders heb ik wéér een zwart plaatje.'
Bij onze tocht langs de knoppen op haar camera hebben we de WB (Witbalans) overgeslagen. 'Daar heb ik me maar niet aan gewaagd. Ik had mijn handen al vol genoeg aan de rest.' vertelt ze als ik vraag haar die te verdraaien.
'De plaatjes die je kunt kiezen spreken voor zich.' vertel ik terwijl we naar haar camera kijken als ze de Witbalans instelt.
'Jij hebt toen gezegd dat je die zelden verstelt. Daar ben ik dus verder afgebleven.'
De reden dat we hem nu aanpassen is dat we de kleuren op de camera direct kunnen controleren met de werkelijkheid. Op die manier komen we zo dicht mogelijk bij wat we nu met onze ogen zien. We hebben nog voldoende tijd en ik leg haar de schaal van Kelvin uit
'Je standpunt is ook belangrijk.
Misschien kunnen we toch beter bovenop de stenen gaan staan.
Om een spiegeling te fotograferen is een wat hoger punt om vanaf te fotograferen handiger. Vanuit een laag standpunt zien we die minder of zelfs helemaal niet.'
De zon begint langzaam voorbij de horizon te zakken. Yvon geniet van het uitzicht, maar doet verder niets. Ik geef haar een duwtje met mijn ellenboog. 'Kom op, je kunt aan de slag'.
'Nee joh, die zon is nog niet op het goede punt.' krijg ik terug.
'Dat kan wel zijn. Maar als je pas fotografeert als hij op het perfecte punt staat en je camera instellingen zijn niet goed, dan is het moment voorbij.'
Ze schiet gelijk in de actie en maakt een foto.
'Oh ja, die instellingen kloppen nog niet.' Ze past de sluitertijd aan en mompelt: 'dat is beter'.
Ik laat haar even met rust terwijl ze met haar camera steeds wat aanpast en het resultaat controleert. Ook de Kelvin waarde wordt nog wat aangepast.
De zon is al bijna onder en Yvon staat ondertussen een eind verderop met haar camera. Het statief is helemaal uitgeklapt en ze staat op haar tenen om de foto's te maken.
'Is het uitzicht daar beter.' zeg ik met een lach in mijn stem.
Terwijl ze haar camera inpakt schijn ik met mijn telefoon wat licht bij.
Genietend van het geluid van de golfslag lopen we terug naar de auto.
Op de terugweg zie ik een tevreden gezicht. Ze bedankt me voor de heerlijke avond en de prachtige foto. 'Die heb je toch echt zelf gemaakt.' zeg ik voor ze de deur dicht doet.
Een paar weken later hoor ik een ping op mijn telefoon en zie een berichtje van Yvon. Geen tekst. Het enige dat ze heeft gestuurd is een pracht foto van 'haar' haventje bij zonsondergang.
Bij fotograferen is eigenlijk maar één ding belangrijk.
Genieten.
